vrijdag 14 december 2018

Haringhappers van Gerard Brouwer onthuld

De zoons en kleinzoon van Gerard Brouwer onthullen het beeld.

Daar staan ze dan, de haringhappers van Gerard Brouwer. Op de plek, nou, bijna op de plek waar hij ze hebben wou, voor de Voorstraat op de Boulevard. Als groots aandenken aan een groot kunstenaar!

Aan belangstelling geen gebrek.

maandag 19 november 2018

Braam plukken – aflevering 2


Wij zijn wat voorzichtiger met de Katwijkse ziel dan de makers van Typisch Katwijk. We hebben ook niet de middelen om de Katwijker avond aan avond met uitzendingen te torpederen. We doen het wat rustiger aan. Vandaag is op RTV Katwijk de tweede aflevering in de serie Braam plukken. Een pareltje, mogen we weer hopen. Zo'n mooie besuikerde dauwbraam. En als dat niet zo is, horen we dat wel via de sociale media, waar iedereen zich lekker kan uitleven van tijd tot tijd.

Wanneer kan je kijken? Om 12.00, 18.00 en 21.30 uur na de sport. Via Ziggo op kanaal 41 of KPN 1385 maar nog makkelijker in het hele land op https://www.rtvkatwijk.nl/live-tv/ op de genoemde tijden. Later komt het YouTube, waar het tot in alle eeuwigheid op ieder moment van de dag jaar in jaar uit te zien is.

Als je dus net bent ingeschakeld, om pakweg tien over zes, ben je nog helemaal op tijd, want het komt na de sport! Wordt het vijf voor halfzeven, dan moet je toch wel klaar gaan zitten. Want het begint opeens, zonder aankondiging, na de reclame.

Veel kijkplezier!

vrijdag 9 november 2018

OCRIET REINIGEN MET VIM


Gelukkig, de wereld is nog niet verloren. De afgelopen week logeerden we in een vakantiehuisje in Drenthe, een omgebouwde hooiberg. In het keukentje kwam ik het aanrecht tegen uit mijn jeugd. Van geel met witte terrazzo. Het aanrechtblad met mooie ronde hoeken achter een brede rand schuin aflopend naar de wasbak. De wasbak in dezelfde kleur terrazzo afgewisseld met witte vierkanten van ongeveer vier bij vier centimeter. Lekker laag. Het koperen putje. Ja, dat was er ook, vroeger in de Willy Sluiterstraat. Maar wat stond daar rond dat gat? MET VIM. Dat kon ik meteen goed lezen. Vim is een schoonmaakmiddel, een schuurmiddel. Dan zou dat woord daarvoor wel REINIGEN moeten zijn. Misschien dat ze bij dit putje iets te grondig tekeer waren gegaan, met die Vim. En dan vooral aan de linkerkant van het putje. Nog even proberen. Bril af, dan kon ik het beter zien. Die tekst van een halve eeuw geleden. OCRIET, dat stond er. Ocriet? Was dat een soort koper? Nooit van gehoord. De laptop open. Even googelen. Als ik de hele tekst 'Ocriet reinigen met Vim' invoerde, kwam ik heel wat treffers tegen. Er waren er meer die zich hierover hadden verbaasd.


Ocriet is niet het koper waarvan het putje gemaakt is, lees ik op Wikipedia, maar alles wat eromheen zit, het terrazzo dus. Het terrazzo 'bestaat uit steenkorrels, gevat in witte cement. Door plamuren, slijpen en polijsten kreeg het een glad oppervlak.' De Ocrietfabriek stond in Eemnes aan de rivier de Eem, waarover de grondstoffen werden aangevoerd. De naam Ocriet is afgeleid van 'concrite', het Engelse woord voor beton. En dat terrazzo van het aanrecht kun je het beste reinigen met Vim. En wat is er handiger dan dat gewoon op het putje te schrijven dat er deel van uitmaakt.

vrijdag 2 november 2018

Blokzijl en The Beatles


Vandaag waren we in Blokzijl, mooi plaatsje aan de voormalige Zuiderzee. Ze noemen het ook wel Klein-Amsterdam, vanwege die pittoreske pandjes, op een wat kleinere schaal dan in de hoofdstad. Het was er uitgestorven.


'Moet je in de zomer eens komen,' vertelt de uitbater van het café, 'dan ligt de Havenkolk hier vol met jachten. En als je op het terras bij de sluis gaat zitten, kun je lachen om het gestuntel van die bootjesmensen. Alle jachten op weg naar Friesland moeten door die sluis. In de winter, als er geschaatst wordt, is het hier ook heel druk.'


Ik wil hem nog vragen naar de Beatles die hier ooit hebben opgetreden, in een veilinghal, maar ik denk dat hij te jong is om dat te hebben meegemaakt. We rekenen af en gaan weer verder.

The Beatles in Blokzijl, 6 juni 1964.

donderdag 1 november 2018

Klootzakken


Teken hier de petitie.

Vanavond zag ik bij De Wereld Draait Door Tim Hofman. Ik heb niet zoveel met Tim Hofman, maar wel met zijn burgerinitiatief, voor die 400 kinderen die dreigen te worden uitgezet. Zoals Howick en Lili een kleine twee maanden geleden.

Kwaad maak ik me hierom, heel kwaad, en Huize Zeezicht is misschien niet de plaats om deze boosheid te uiten, maar ook wel weer wel. Want het is het medium waarmee ik de dingen die me bezighouden de wereld in slinger. Dus waarom dit niet. En het kan me niks schelen ook.

En als ik aan die vierhonderd kinderen denk, die hier in onzekerheid zitten, laat ik me maar eens lekker gaan. Want zoals al gezegd, het kan me niks schelen.

We worden in dit land geregeerd door klootzakken (m/v). En ook in de Kamer (1e en 2e) zitten klootzakken (m/v). Klootzakken, die er niet toe kunnen besluiten, vanwege partij-politiek belang, en meer van dat soort onzin, om vierhonderd kinderen in dit mooie land te laten blijven. Alleen al daarom zijn het klootzakken, omdat ze geen eigen mening hebben, geen hart. En alleen het partij-politiek belang laten zegevieren. Klootzakken dus – een duidelijker term is er niet om aan te geven waar we mee van doen hebben –, klootzakken die er niet toe kunnen besluiten om kinderen die hier geboren zijn, opgegroeid zijn, vriendjes en vriendinnetjes hebben, daarmee lekker buiten spelen, om die, hele gewone kinderen, die nergens de schuld van mogen krijgen, om die kinderen in dit rijke land te laten blijven. Kinderen die helemaal honderd procent Nederlands zijn, Nederlands denken, Nederlands doen. Ach, ach, ach. Vierhonderd, op een bevolking van zeventien miljoen, dat is een verwaarloosbaar getal van 0,000024 procent, zoiets. Het maakt ook helemaal niks uit, hoe groot dat getal is. Want die kinderen zijn hier al, je merkt er niets van. Vierhonderd kinderen op een bevolking van zeventien miljoen, in zo'n beetje het rijkste land ter wereld. Een land waarvan de minister-president in zijn eentje van plan was bedrijven als Unilever met twee miljard te spekken, door de dividendbelasting voor datzelfde bedrag af te schaffen. Maar zo'n rijk land zijn we dus. Waarin dat kan. Een rijk land, geregeerd door klootzakken, met een Kamer vol klootzakken, die het presteren om vierhonderd kinderen van hun bed te lichten, VAN HUN BED TE LICHTEN, echt waar, door de politie, kinderen van zeven, acht of negen jaar, van hun bed te lichten, als misdadigers, en naar niemandsland te sturen, naar Irak, Oekraïne, waar dan ook, omdat het daar zogenaamd veilig zou zijn. Daar gaat het niet eens om. Die kinderen zijn honderd procent Nederlands. Daar gaat het om! En als je ze naar zo'n land stuurt, een land waarvan ze de taal niet spreken, een land waar ze geen vriendjes en vriendinnetjes hebben, een land waar ze kortom niets (mee) hebben, dan stuur je ze naar DE MAAN.

Daarom, laat die kinderen hier blijven. Grenzen? De wereld gaat er kapot aan.

zondag 21 oktober 2018

Braam plukken op YouTube


De eerste aflevering van Braam plukken, over het Draaihek, eerder uitgezonden op RTV Katwijk, staat nu ook op YouTube, overal en altijd te zien!

woensdag 17 oktober 2018

Wonderzeep


Het helpt zo’n beetje overal tegen, of voor. Alles krijg je ermee schoon. De was, de vloer, het plaatsje achter het huis. Alle vlekken krijg je ermee weg. Je kunt het zo gek niet bedenken. Pas vroeg m’n moeder een blok voor haar mee te nemen, voor bij het voeteneind in haar bed. Bij een bepaalde weersverandering ligt ze de hele nacht te schoppen met haar benen, maar leg je zo’n stuk zeep bij je voeten, dan lig je stil en kun je weer slapen. In een washandje.
De geur is fantastisch, en sterk. Een paar blokken in de kledingkast en je kleren ruiken altijd fris. Sinds kort heb ik in mijn boekenkast, de dichte met de deurtjes, op iedere plank, achter elke rij boeken een blok liggen. Ik laat het papiertje er gewoon om. Tegen de zilvervisjes. Die houden niet van licht. Maar wel van donker en stof en soms van papier, maar dan noem je het papiervisjes. De ergste soort. Eten papier. Vooral van de boeken die plat liggen. Vieze visjes. Ze houden niet van licht en ook niet van 'Sunlicht'.
Zoals m'n moeder het noemt. Niks bijzonders. Hele volksstammen noemen die zeep zo. Ook buiten Katwijk. Zouden ze die g met opzet als een c met een haaltje geschreven hebben, zodat iedereen het kan lezen? Als Sunlicht (of Zunlicht) of Sunlight. En als ik nu een boek pak uit m’n boekenkast, is dat boek zo heerlijk fris, citroentjesfris. Ik merk dat het me ook langer wakker houdt, die geur. Waar eerst m’n ogen dichtvielen, lees ik nu een hoofdstukje meer. Ik zei het al, wonderzeep!

Op internet vond ik een flinke lijst van toepassingen van Sunlight-zeep op huishoudbode.nl, waaronder die bij nachtelijke spierverkramping. Zelfs omroep Max maakt er melding van.

maandag 8 oktober 2018

Het tillenbeest – kasteel Oud-Poelgeest (Oegstgeest)


Tijdens de high tea voor m'n moeders verjaardag in de Drakenkamer van kasteel Oud-Poelgeest waren daar ineens de 'tillenbeesten', de sfinxachtige wezens die Jan Wolkers in het voorjaar van 1945,* toen de Duitsers vertrokken waren en het kasteel verlaten, van de schouw gestolen had. Het rechterbeeld werd door de familie terugbezorgd in 2013. Toen dat er was, kon voor de linkerkant een kopie gemaakt worden.

Wat er met het tweede (linker) tillenbeest gebeurde, vertelt Wolkers in een verhaal dat in 1959 in het tijdschrift Tirade verschijnt: Het tillenbeest.**

In De Wereld Draait Door is ooit een filmpje te zien geweest waarin Wolkers de passage van de ontvreemding voordraagt.


In het volgende filmpje vertelt mevrouw Völker-Dieben, oud-voorzitter van de Stichting Erfgoed Oud-Poelgeest, hoe het rechterbeeld terugkwam in het kasteel.


Het kasteel uit 1640, waar ooit Boerhaave woonde, was na de Tweede Wereldoorlog een puinhoop vanbinnen. Je verbaast je erover hoe alles, de plafonds, de gobelins, het stucwerk, in oude luister is hersteld. De gobelins bijvoorbeeld werden aan de hand van overgebleven patroonresten opnieuw geborduurd in Engeland. De restauratie van de Drakenzaal kwam pas onlangs, in 2017 gereed. Meer hierover is te lezen op de website van de stichting.

En... voor de goede lezer c.q. verstaander: op het landgoed zijn in totaal dus drie tillenbeesten.

de plafonds

de gobelins

* Onno Blom, 'Wolkers' geweldige verhaal over "het tillenbeest"', de Volkskrant, 6 januari 2016.
** In 1961 werd 'Het tillenbeest' opgenomen in de verhalenbundel Serpetina's petticoat.

dinsdag 2 oktober 2018

Braam plukken


Na Typisch Katwijk komt er weer iets typisch Katwijks op televisie. Vandaag start RTV Katwijk met de eerste aflevering in de serie Braam plukken. Te zien om 12.00, 18.00 en 21.30 uur na de sport. Via Ziggo op kanaal 41 of KPN 1385 maar nog makkelijker in het hele land op https://www.rtvkatwijk.nl/live-tv/ op de genoemde tijden. Later komt het YouTube, waar het tot in alle eeuwigheid op ieder moment van de dag jaar in jaar uit te zien is.

Als je dus net bent ingeschakeld, om pakweg tien over zes, ben je nog helemaal op tijd, want het komt na de sport! Wordt het vijf voor halfzeven, dan moet je toch wel klaar gaan zitten. Want het begint opeens, zonder aankondiging, na de reclame.

Veel kijkplezier!

woensdag 12 september 2018

De Valstrik

Op het dak van de uitspanning is in grote letters nog net de naam DE VALSTRIK zichtbaar.

Dit is het verhaal van De Valstrik. Boven op de Heilige Berg was ooit een speeltuin. Dat was toen er nog (bijna) geen huizen stonden en het nog gewoon een duin was. De speeltuin was op het hoogste punt. Bij de speeltuin was een uitspanning, waar de kinderen limonade kregen en voor ouderen een borrel werd geschonken. Soms meer dan één. Een dominee die daarvan hoorde, riep op een zondag van de kansel dat je daar maar beter niet naartoe kon gaan, die speeltuin, met dat café erbij. Het was 'de valstrik van de duivel!'* Waarop de eigenaar de gelegenheid prompt De Valstrik noemde en dat met grote letters op het dak zette. Van Arie Kraaijenoord, die, jaren geleden alweer, op het topje van de Heilige Berg ging wonen, hoorde ik dat hij in de tuin achter zijn huis een stuk muur vond met in geschilderde letters het woorddeel LTUIN erop. Mooie herinnering aan een bewogen plek. Of moet je zeggen: aan een plek vol beweging.

Grappig wel dat naarmate de duin meer bebouwd werd, er ook meer dominees gingen wonen – de duin wordt niet voor niets de Heilige Berg genoemd. Konden ze een borreltje halen in De Valstrik.

Een waarschijnlijk wat oudere foto van de andere kant. De weg omhoog is
nog een zandpad en nog niet afgezet met een hekje.

* Een variant van het verhaal is dat er ook op zondag geschonken werd en dat de dominee daartegen van leer trok.

donderdag 6 september 2018

Goedheiligman wil op 4 december voorgaan in de Oude Kerk te Katwijk aan Zee

Sint was in 1560 nog misdienaar in de Oude Kerk.

Ik heb mij laten vertellen, maar wie ben ik, dat Sinterklaas vroeger in de Oude Kerk in Katwijk aan Zee ter kerke ging, toen dat nog een katholieke kapel was. Hij was daar misdienaar. Dat was vanaf 1560. Het jaar daarop waren de festiviteiten rond het honderdjarig bestaan van de parochie. Het is allemaal lang geleden, maar de Sint herinnert zich het nog goed, ook hoe de watergeuzen tien jaar later, in 1571, het kerkgebouw binnendrongen en alles, ook het beeld van de Heilige Moeder, kort en klein sloegen. Het enige wat de watergeuzen over het hoofd zagen, waren de wijwaterbakjes, ingemetseld in de muren in het voorportaal van de kerk, aan de zeekant. Het waren de laatste overblijfselen van de vijftiende-eeuwse kerk, een mooie herinnering ook aan zijn jeugd, liet de Sint ons weten. Soms, als hij later, toen hij al wat ouder was, op een mooie zomerdag, incognito, verkleed als badgast met een grote zonnehoed en zonder baard (Sint hierover: 'Sommigen die ik het verhaal vertelde, zeiden dat ik die zeker thuis gelaten had, maar nee hoor, die scheer ik 's zomers netjes af. Te warm, zo'n baard. In december is die wel weer op lengte.'), het gebouw betrad, leegde hij er stiekem zijn flesje water voor de dorst in, waarna hij zijn vingers erin doopte om een kruisje te slaan. Ja, dat was mooi, maar ook die tijd is voorbij, want bij de restauratie in de jaren tachtig van de twintigste eeuw zijn de wijwaterbakjes er alsnog vakkundig uit gesloopt.

Hier hoopt de goedheiligman op 4 december voor te gaan.
Zijn schimmel blijft dan maar stilletjes buiten staan.

Sinterklaas nu, zou, wanneer hij straks weer in het land is en ook Katwijk aandoet, graag nog eens een bezoek brengen aan de kerk van zijn jeugd, waar hij als jongeling geholpen heeft bij de mis en gezongen heeft in het kerkkoor. Waar hij luisterde naar het gebulder van de zee of dromerig de warme zonnestralen opving die door de glas-in-loodramen kwamen. Maar hij wil het niet bij een bezoek alleen laten, niet bij een bezoek zonder meer. Nu hij bisschop is – niet iedere misdienaar schopt het tot bisschop – leek het hem een mooi gebaar ook eens voor te gaan in de kerk waar hij nog met zijn ouders kwam, in een mis. De protestanten, die het kerkgebouw na honderdtien jaar overnamen, zijn dat een dienst gaan noemen. Maar wat maakt dat uit. Een mis of een dienst. Sint is het om het even.

Het sinterklaasfeest, het feest van zijn verjaardag, is dezer dagen zo profaan geworden, zo materialistisch, vindt de Sint, dat het hem goed lijkt om daaraan voorafgaand samen te komen, een moment van bezinning te hebben, van dankbaarheid en soberheid, als tegenwicht aan de totale gekte die het sinterklaasfeest geworden is, de totale gekte die de hele decembermaand geworden is, met op het eind ook nog een kerstman, en sommigen hebben, zo heeft de Sint zich laten vertellen, zelfs nog een dertiende maand erbij, omdat ze aan de twaalfde maand blijkbaar niet genoeg hebben. December barst letterlijk uit zijn voegen.

Vroeger kregen kinderen een suikerhart, of een taaitaaipop, met een handje pepernoten. Daarmee was de kous af. Maar nu... de fabrieken in China, Japan en Taiwan draaien overuren om alles op tijd op de pakjesboot in Myra te krijgen en daarmee dan weer op tijd in Nederland aan te komen.

Maar zou dat kunnen? Zou dat geregeld kunnen worden? Een mis door de bisschop van Myra in de Oude of Andreaskerk* te Katwijk aan Zee. We moeten daarvoor natuurlijk toestemming hebben van de koster, Dirk Messemaker, maar ik denk niet dat die het erg vindt. Sinterklaas denkt zelf aan de avond vóór zijn verjaardag, op dinsdag 4 december. Om acht uur, 'bakkiestijd' zeggen ze al eeuwen in Katwijk. We kunnen misschien ook echt koffie schenken, voorafgaand aan de dienst, of mis, met een stukje marsepein erbij.

*Sint-Andreas is de beschermheilige der vissers.