vrijdag 20 april 2018

Lekker helpen bij de opbouw van het DunaAtelier


Een bouwplaats met alleen 70 plussers aan het werk? Als je dat wil zien, ga je naar Katwijk schuin tegenover de vuurtoren naast het voormalige etablissement De Zwaan.* Daar zijn ze het DunaAtelier weer aan het opbouwen, wat eerst naast Hotel Noordzee stond, maar hier nu een permanente plek krijgt.

Ik ben even gaan kijken vandaag en mocht meteen met de handen uit de mouwen. Onder een strakblauwe lucht. Lekker werken aan een soort van strandtent. Wat je altijd al eens had willen doen in je leven. Nu kan het!

En ze kunnen best nog wel wat meer mensen gebruiken om te helpen. Dus ga gewoon even langs als je deze week niks te doen hebt. Er is genoeg te doen en zoals het spreekwoord zegt: vele handen maken het werk lichter. Je haalt er meteen ook die gemiddelde leeftijd van 70 plus wat mee omlaag.

* Er hangt een bord aan het etablissement met TE KOOP of TE HUUR. Wat mij betreft mogen ze er meteen wel aan toevoegen TE SLOOP. Want van dit ooit zo Katwijkse gebeuren is weinig meer over.

zaterdag 7 april 2018

Straks ben ik op tv! Om zes uur!


Nog een paar uurtjes, dan ben ik op tv. Om zes uur.

Moet je eten om zes uur, dan eet je maar een keer met het bord op schoot.*

Voor de zekerheid geef ik nog maar eens een keer de frequenties van RTV-Katwijk. Die vind je op deze pagina. Je kan ook achter de computer gaan zitten of de laptop achter je bord met eten neerzetten.** Dan kun je naar de livestream kijken, en die vind je op deze pagina. Dat is ook eigenlijk veel makkelijker. Voor een nog beter beeld ga je naar het YouTube-kanaal. Dan moet je op deze pagina zijn.

Veel kijkplezier!

Zeggen we dan.

* Dat valt nog mee in vergelijking met uitzending van de maanlanding op 20 juli 1969 waarbij Neil Armstrong als eerste mens voet op de maan zette en je 's nachts je bed uit moest.
** Of noem je dat vóór je bord met eten? Mijn idee is dat je dan je eten niet meer ziet. Dus dat je bord met eten dan achter je laptop staat. Misschien moet je zeggen: bóven je bord met eten?

donderdag 29 maart 2018

Het is nu bijna op tv!


Ik zou nog een seintje geven als het op tv is. Nou, het is bijna zover. Vanmiddag kreeg ik een telefoontje van Cees Kamer dat het interview zaterdag 7 april wordt uitgezonden. Om 18.00 uur op RTV-Katwijk. En daarna nog de hele week iedere dag.

Op deze pagina staan de frequenties van RTV-Katwijk. Maar eigenlijk heb je helemaal geen tv meer nodig, want er is ook een livestream op deze pagina. En ook nog eentje van hoge kwaliteit op YouTube op deze pagina.

Je kunt ook wachten tot het op Uitzending Gemist staat. Dan kun je kijken waar en wanneer je maar wilt. Dan geef ik wel weer een seintje.

vrijdag 23 maart 2018

Met trompetgeschal!

Kijk, dat noem ik nog eens een ontvangst!

Voorkant van de brief.

In de gemeente Oegstgeest, waar ik onlangs ben komen wonen, word je persoonlijk welkom geheten door de burgemeester, de wethouders en de gemeenteraadsleden en ook de verenigingen stellen zich aan je voor.

Achterkant van de brief.

woensdag 14 maart 2018

'Ik geef wel een seintje als het op tv is.'


Vrijdag had ik in de serie Levenswerk voor RTVKatwijk een prettig gesprek met Cees Kamer.


Jaap Arnoldus, die samen met Wim Goddyn verantwoordelijk was voor de cameravoering, stuurde me alvast wat stills.


Ergens begin april is het op tv. Dan geef ik nog wel een seintje.

zaterdag 10 maart 2018

Proefzitten

We zijn natuurlijk veel te onbesuisd geweest, met het bestellen van die DSW-kuipstoelen, en ook nog via internet. Dom dom en nog eris dom. Ze gaan terug. Vandaag zijn we wezen proefzitten bij Borgman Borgman op de Nieuwe Rijn. De Nieuwe Rijn, waar je vroeger om jeukpoeder, bierwormen of scheetkussens ging bij de fopwinkel van Paddenburg. Waar je mee naartoe moest voor nieuwe, zondagse kleren bij C&A, ongeveer op de plek waar nu Dille & Kamille zit. Maar dat is aan de overkant. Proefzitten dus, maar nu op echte stoelen. De mevrouw die ons hielp bij De Klare Lijn had ze niet in de winkel, maar verderop bij die koffietent hadden ze ze staan. Als we daar nou even koffie gingen drinken, konden we voelen hoe ze zaten. Wat een service! En wat een idee! De AAC12. Geen kuipje, maar wel kunststof, op eikenhouten pootjes. Wat weer goed past bij de eikenhouten Tink-tafel. Wat een zoektocht was dat, om stoelen bij de tafel te vinden. De koffie is er trouwens ook super, bij Borgman Borgman. Gewoon in de zaak gebrand. Zo kreeg dat proefzitten nog een extra dimensie. Het is ook eigenlijk geen koffietent maar een koffiebranderij.

vrijdag 2 maart 2018

De toekomst ligt in hun handen


Vorige week gaven Ronin en Indy hun eerste concert. We gaan nog heel veel van ze horen!

vrijdag 23 februari 2018

Hun kleutertijd


M'n moeder met haar broer. Ze schelen precies tien maanden en tien dagen. Zij nu 85, hij 86. Allebei nog dezelfde ogen, dezelfde blik. Dat ondeugende had ze toen al, hij dat lieve. Niets veranderd, in die pakweg 81 jaar.

vrijdag 16 februari 2018

Een Voorstraatje – De Voorstraat (14)

Deze is van bakkerij C. Guijt in de Roest van Limburgstraat. Foto: Jan van der Luijt.

Deze foto stuurde Jan mij vanmiddag via de app: 'Om in het thema te blijven... je weet dat dit een Voorstraetje wordt genoemd?' Zo werd een mergpijp genoemd. Jan is bij zijn moeder op visite met het gebak en zo komen de herinneringen bovendrijven. 'Bakker Van Egmond op de Voorstraat zeewaarts van het oude postkantoor gesitueerd verkocht ze.' Bakker Van Egmond, 't Melkbeertje werd hij genoemd, vertelt Jan mij, 'geëmigreerd naar Canada en daar vlot en kinderloos overleden'. Dat is te mooi voor het verhaal misschien, het maakt het extra dramatisch, maar kinderloos was hij niet. Mijn moeder, bij wie ik toevallig op hetzelfde moment op visite ben, weet te vertellen dat behalve zijn vrouw ook zijn dochter in de winkel stond en zijn moeder. Want behalve Voorstraatjes verkocht hij nog meer lekkers. Daarom stond het winkeltje altijd vol. Dat winkeltje was naast een steegje – een 'slopje', zeggen we in Katwijk – naast het oude postkantoor, waar later de meubelzaak van Haasnoot in gekomen is. Een heel smal winkeltje met schuin op de hoek de winkeldeur, die altijd openstond. Zo warm was het van al die klanten binnen. Die altijd in de rij stonden. 'Maar ze verkochten dan ook goeie spullen,' vertelt mijn moeder. 'En ook heerlijk cakebrood met rozijnen, klein formaat, heerlijk mals! We wulle 't recept!' appt Jan terug in het Katwijks. Jan vertelt dat er een vrouwtje met grijs haar en kringen onder de ogen achter de toonbank stond en dat de omschrijving van de winkel door zijn moeder aan de andere kant van de lijn 'met veel jae-jae's' wordt beaamd. Mijn moeder vertelt op haar beurt weer dat de bakker 'alle booskoppe nog met een fies met een mand erop' deed, 'later een auwtootje'. Hij had een dikke buik en een groot hoofd en liep altijd te roken. Die dikke buik kwam van het snoepen in z'n winkeltje, wat hij de hele dag deed. Het was ook allemaal zo lekker! De mensen waarschuwden hem er ook voor, vertelt ze. En ze gaat verder: 'Als m'n moeder een keer trek had in lekkere koekies, moest ik ze dáár gaan halen. Ze hadden ook heel lekker brood. Echt lux.' En toen gingen ze opeens emigreren. Ja, dat weet ik ook nog wel, zeg ik tegen mijn moeder. Dat was een hele schok.

Foto: Jan van der Luijt.

Maar mooi dat die bakkerswinkel van Van Egmond en Van Egmond zelf, via de beide moeders, die van Jan en die van mij, en via de app, weer even helemaal tot leven kwamen, als een plaatje uit een boek van Anton Pieck.

Met dank aan Dicky van der Luijt-de Jong, Jan van der Luijt en Nel de Vink-van Duijn.

woensdag 14 februari 2018

Onderweg naar Den Dulk – De Voorstraat (13)

Nu.

Onderweg naar Den Dulk, om de gevulde koeken, midden in de nacht, na het kapen van die vlag, kwam je langs een van de grootste aanfluitingen van Katwijk, tegenover de Nieuwe Kerk: de nieuwe bejaardenwoningen, die voor het gast- en weeshuis in de plaats gekomen waren. Hoe durfden ze die het Gasthuishof te noemen! En hoe hadden ze die beelden van die weesjongen en dat weesmeisje daar zomaar in die muren kunnen metselen! Schaamrood, schaamrood zou je ervan op je wangen moeten krijgen!

Voor de zekerheid, en vooral om het er nog even flink in te wrijven bij de heren politici en kerkrentmeesters van destijds,* voor zover ze nog in leven zijn natuurlijk, laat ik nog even zien hoe mooi het was.

Toen.

Ik kan er nog altijd zo boos om worden. Domme lui. Dat ze bestaan hebben. Een blijvende en eeuwigdurende schande voor ons ooit zo mooie dorp.

* In Katwijk hebben we daar een prachtig woord voor, voor zo'n clubje notabelen dat zich belangrijk voelt en voor iedereen de dienst uitmaakt: 't sanhedrin. Het is een woord uit de Bijbel. Oorspronkelijk was het sanhedrin de Hoge Raad der Israëlieten, die als besturende vergadering het toezicht had over de uiterlijke eredienst. Samen met de bank uit het vorige bericht en een grote bouwonderneming maakten de kerkrentmeesters (de kerkvoogdij) en een paar wethouders de dienst uit in het dorp, wisten zij wat goed voor ons was, vormden zij 't sanhedrin. In 1976 werden het gast- en weeshuis van architect H.J. Jesse gesloopt.

vrijdag 9 februari 2018

De Rabobank – De Voorstraat (12)

De pastorie aan de Voorstraat.

Naast het politiebureau, op de hoek van de Voorstraat en het Noordeinde had je de Raiffeisenbank, later, na de fusie met de Boerenleenbank, Rabobank geheten. In de tijd dat ik jong was, liet ik er nog m'n spaarpotje legen. Toen ik wat ouder werd, ben ik er gauw bij weggegaan.
Rijk geworden van al die hypotheken voor al die Katwijkse koophuizen wilden ze op een gegeven moment wel uitbreiden. Ze hadden hun oog laten vallen op het politiebureau, het oude pand van Meerburg, waarin nu het Katwijks Museum gehuisvest is. Gelukkig ging dat niet door. De sloop van nog een pand van Jesse hadden de Katwijkers waarschijnlijk niet meer getrokken, na de vernietiging van het gast- en weeshuis aan de Voorstraat en het oude politiebureau met het torentje aan de Tramstraat. Maar wel moeten slikken. Want de bank ging onverdroten verder. Als ze het pand van Meerburg niet konden krijgen, gingen ze gewoon naar de overkant, waar de ijzerhandel van Oudshoorn zat, met daarnaast de pastorie waar dominee Vink nog gewoond had. Dat was een dubbel huis met in de hal in het midden een prachtige trap. Dan dat maar slopen. Zo kwam de bank tegenover het museum terecht. Na een paar jaar gingen ze er, nog rijker geworden, alweer uit en kwam er een supermarkt in. Nu togen ze naar een plek bij de jachthaven, waar een oude nettenschuur eraan moest geloven. Ze bouwden er het lelijkste gebouw van Katwijk, met roltrappen. Hoe megalomaan! Een gebouw, compleet detonerend met de omgeving,* waar ze nu ook alweer uit gaan, nu omdat ze moeten krimpen. Hetzelfde geintje als in Katwijk aan Zee flikten ze in Katwijk-Binnen, aan het einde van Rijnstraat, waar mooie panden moesten wijken voor een nieuwbakken bankpand. Ook daar gingen ze uit. De Rabobank, die ooit de Museumjaarkaart uitgaf, maar in Katwijk een spoor van vernieling achterliet.

De Rabobank toen ze nog op de plek zat waar mijn spaarpotje geleegd werd.
Aan de overkant de ijzerhandel van Oudshoorn. Voor de zijmuur waar je
tegenaan kijkt, stond meer naar achteren de pastorie.

* Waar je het ook zou neerzetten, het detoneert altijd, compleet. Dat komt omdat het zo oerlelijk is.

dinsdag 6 februari 2018

Een gezellige straat – De Voorstraat (11)


Behalve kerken, een gast- en weeshuis en pastorieën – wel drie: die naast de Nieuwe Kerk, naast de Vredeskerk en nog een losse tegenover het politiebureau –, waren er de winkels en cafés. Er zat een koetsier, er waren boerderijen. Die van Haasnoot, naast de dam van Taat en nog eentje tegenover het oude gasthuis waarin later de de Openbare Christelijke Bibliotheek en Leeszaal gevestigd was. Daar haalde je je eerste boeken.

De Voorstraat. Tegenwoordig hangen er beveiligingscamera's en kun je er parkeren voor twee euro per uur, omgerekend, want dat doe je dan toch wel even: 4,40 gulden! Zo'n beetje het tarief dat Amsterdam had, toen in Katwijk de eerste parkeermeters kwamen.

vrijdag 2 februari 2018

Een sfeervolle straat – De Voorstraat (10)

Mijn overgrootmoeder Pietje van Rijn-Guijt (± 46 jaar), met haar kinderen,
op het muurtje van de Nieuwe Kerk van links naar rechts Agaath (± 5 jaar),
Teun (± 8 jaar) en Maartje (± 19 jaar), tegen het muurtje links Lena (± 15 jaar)
en rechts waarschijnlijk Mien (± 10 jaar). De foto is ongeveer uit 1935.

De Voorstraat was een sfeervolle straat, lommerrijk, door alle bomen die er stonden. Sjiek, door alle deftige gebouwen die er stonden: schuin tegenover het politiebureau het postkantoor, met hoge ramen en een hoge brievenbus ervoor, waar ik opgetild door mijn vader of mijn moeder nog wel eens een brief in mocht doen, het Jeugdhuis, om de christelijke jeugd- en jongerenverenigingen een dak te bieden, daarnaast, op de plaats waar nu Hervormd Kerkelijk Centrum 'Het Anker' gevestigd is, de Kapel van de Nederlandse Hervormde Kerk, ook wel de Zael genoemd, twee kerken, de Nieuwe Kerk en de Vredeskerk – die zijn er gelukkig nog –, en verder veel winkels, een bakker en nog een bakker en nog een, van de betere soort welteverstaan, een groenteboer, een kaasboer, sigarenhandels, een boekhandel, schoenenzaken, Jamin, De Gruyter, noem maar op. Alles was er te krijgen, in de Voorstraat, de P.C. Hooft van Katwijk, met hier en daar nog een oude rederswoning, met een uitbouwtje aan de straatzijde. Je kon er heerlijk wandelen, zo onder het geboomte.


In de Hongerwinter van 1944-1945 zijn veel bomen omgezaagd. Dat zie je aan deze foto's. Ze zijn van voor de oorlog. Toen de bomen er niet meer waren, bleef het nog wel een tijdje sjiek, of harmonieus, zoals iemand opmerkte, zeker toen het gast- en weeshuis er nog waren, tegenover de Nieuwe Kerk, met de pastorie ernaast.