zondag 12 januari 2014

Hermans in hout

Willem Otterspeer: Hermans in Hout (2010)

Voor ik aan zijn biografie begin lees ik eerst dat boek over het bezoek van deze 'veelbelovende jongeman' aan Canada.*

* Willem Frederik Hermans was van 5 juli tot 23 december 1948 als houtcontroleur in Canada werkzaam voor de N.V. Internationale Handel-Maatschappij Controla te Amsterdam. Zijn belevenissen verwerkte hij onder andere in de novelle 'Een veelbelovende jongeman'(1) en de verhalen 'Een landingspoging op Newfoundland',(2) 'Hundertwasser, honderdvijf en meer'(3) en 'Afscheid van Canada'.(4) Willem Otterspeer dook in de archieven, reisde de schrijver na, vergeleek fictie en non-fictie en schreef daar een spannend boek over: Hermans in hout. De Canadese avonturen van Willem Frederik Hermans[Amsterdam], De Bezige Bij, 2010.
(1) en (2) verschenen in Een landingspoging op Newfoundland (1e dr. 1957), (3) in Een wonderkind of een total loss (1e dr. 1967) en (4) in De laatste roker (1e dr. 1991).

4 opmerkingen:

  1. Maar denk wel om je ogen, bij dat kaarslicht ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, je moet altijd oppassen dat de vlam niet in je ogen komt.

      Verwijderen
  2. Wat zegt Hermans in eigenlijk in verhaal nr. 2 over Hundertwasser? Ik heb alleen iets kunnen vinden over de uitvinding van een schrijfmachinelint met verschillende kleuren (het regenbooglint), maar dat was in "Boze brieven van bijkaart".

    Groet,

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik weet niet wat hij precies over Hundertwasser zegt in dat verhaal. Hij zegt er wel iets in over zijn belevenissen in Canada. Het is een lang citaat, dat staat op pagina 82 van het boek van Otterspeer: 'Ik beleefde mijn Waterloo in Toronto. Zonder dat ik Huckriede wat zei, kocht ik van een zekere Gagnon een scheepslading hout. Achter de rug van alle commissionairs in hout om, verkocht ik dat hout, telegrafisch aan een firma in Hamburg. Uit Kopenhagen liet ik in charter een vrachtschip van vijfduizend ton opstomen. De eerste tegenvaller was dat het leeg de oceaan moest oversteken, maar het was laat in het seizoen en ik kon niet langer wachten. Toen het schip Quebec naderde, bleek dat Gagnon het hout niet leveren kon. Ik liet het schip wachten en stelde Gagnon aansprakelijk voor de schade. Gagnon vertrok met de noorderzon, het schip bleef wachten tot het vastvroor in de Sint Laurens. Pas toen drong het tot mij door dat Gagnon even weinig know-how van de houthandel bezat als ik. Als hij een bedrieger was, dan ik niet minder.' Voor de context waarin dit citaat geplaatst is, zou je het boek moeten lezen.

      Verwijderen